Mistrzostwa świata w poławianiu bursztynu zakończone
 Oceń wpis
   

Minął weekend, mistrzostwa świata w poławianiu bursztynu zostały zakończone. Wygrała je pani Karina Zachara zbierając bursztynowy plon w postaci 420 gram bursztynowych odłamków. W finale wzięło udział w sumie 20 zawodników (do eliminacji stanęło ok. 400 osób).

Jantar - Jubiler Lublin

W Jantarze można znaleźć o tej porze roku sporo bursztynu. Niemniej najlepsza pora na ich poławianie to okres jesienno zimowy, kiedy to występują sztormy. Wtedy na plaży jest aż gęsto od poszukujących tego cennego kruszcu. Wśród pomorskich jubilerów, bursztyn ma wzięcie. W zasadzie biżuterię z bursztynem można kupić prawie u każdego jubilera. W Lublinie też :). Kupując w salonie jubilerskim biżuterię z bursztynem warto wiedzieć, że nierzadko mamy do czynienia z przetapianym bursztynem. Ale czy ma to dla nas jakieś znaczenie. I tak wygląda pięknie.

A jak szukając bursztynu podczas wakacji można go rozpoznać? Jeśli mamy wątpliwości, można go potrzeć o ubranie i sprawdzić, czy będzie przyciągał kawałki papieru :)

Komentarze (0)
Mistrzostwa świata w poławianiu bursztynu
 Oceń wpis
   

Witam serdecznie po dłuższej przerwie mającej jak się bez trudu można domyśleć z naszym wyjazdem na wczasy :). To był Jantar - czyli przede wszystkim zbieranie bursztynów. Przy okazji mieliśmy możliwość dowiedzieć się, że to właśnie w Jantarze odbędą się w dniach od 09 - 10 lipca bieżącego roku mistrzostwa świata w poławianiu bursztynu. Do tej pory odbywają się jeszcze eliminacje do finału w tej pięknej miejscowości. Największy znaleziony do tej pory w tegorocznych zawodach bursztyn waży ok. 13 gram. Co ciekawe najprawdopodobniej największy znaleziony do tej pory bursztyn waży uwaga... 150 kg!!! Został znaleziony w Indiach w kopalni węgla brunatnego w Gujarat. Znalezione w nim prehistoryczne owady są podobno warte o wiele więcej niż sam bursztyn.

Prehisotryczny owad zatopiony w bursztynie - Jubiler Lublin

Gdyby nie te owady, to byłaby to prawdziwa gratka dla światowej sławy jubilerów...

Komentarze (0)
Jak powstaje brylant?
 Oceń wpis
   

Patrząc na bryłę diamentu aż trudno uwierzyć, że jest to po prostu bryła węgla. Ma tylko inną strukturę. Węgiel poddany ogromnemu naciskowi, w temperaturze przekraczającej 1000 st. C. zmienia swoją budowę.  Dlaczego brylanty są aż tak drobie?

Na ich wysoką cenę nie tylko składa się wysiłek, jaki należy włożyć, aby je wydobyć, ale też koszt obróbki. Otóż praca jubilera, który szlifuje diamenty jest bardzo trudna. Dowiedzmy się więc jak powstaje brylant?

Zanim jubiler zajmie się obróbką diamentu, dokładnie studiuje jego budowę. Dla przykładu, jubiler, któremu zlecono oszlifowanie diamentu "The Iincomparable", poświęcił na jego analizę ok. 4 lat! Pierwsza sprawa to wyszukanie wewnętrznych defektów, skaz, które albo należy wyciąć, albo ominąć przy cięciu i szlifowaniu. Natrafienie podczas cięcia na wewnętrzną skazę grozi rozkruszeniem diamentu.  Kolejna sprawa to wybranie stylu fasetowania. I tutaj jubiler ma wiele dylematów. Jak oszlifować diament, aby najlepiej odbijał światło na zewnątrz? Jak dokonać cięć, aby nie ściemniał? Jaki kształt mu nadać? Ile szlifów zaprojektować? Czy skazy wyciąć kosztem wagi diamentu czy może pozostawić (warto zaznaczyć, że wartość brylantu w dużej mierze zależy od jego wielkości)? Specjalista zajmujący się obróbką diamentów musi to robić z pasją. Wtedy brylanty zapierają dech w piersiach.

Komentarze (0)
Chemikalia stosowane przez jubilerów i złotników
 Oceń wpis
   

Praca jubilera, złotnika jest ściśle związana z chemią. Wbrew pozorom nie polega tylko na sprawnym posługiwaniem się palnikiem czy innymi "sprytnymi narzędziami". Podstawowymi związkami chemicznymi mającymi zastosowanie w pracowni złotniczej są między innymi: kwas siarkowy, solny oraz azotowy, a także boraks, węglan sodowy, salmiak saletra a nawet cyjanek potasu. Nie trudno się domyśleć, że praca złotnika wymaga nie tylko dobrej znajomości właściwości chemicznych wyżej wymienionych związków, ale też umiejętności przeprowadzania czasem dość skomplikowanych reakcji chemicznych. Wiąże się to oczywiście także z wiedzą na temat zapisywania reakcji chemicznych w postaci równań chemicznych.

Jednym z najistotniejszych rodzajów reakcji chemicznych przeprowadzanych w pracowni jubilerskiej oraz złotniczej jest rozpuszczanie. Np. za pomocą tzw.  wody królewskiej (kwas solny zmieszany z kwasem azotowym w stosunku 3:1) rozpuszcza się złoto oraz platynę.

woda królewska - ma ogromne znaczenie w pracowniach złotniczych

W złotnictwie często stosuje się także filtrowanie, sączenie, destylację oraz odparowywanie. Jak więc widać, praca złotnika jest dosyć szkodliwa, gdyż wiąże się między innymi z kontaktem z substancjami silnie żrącymi. Na przykład kwas solny działa bardzo szkodliwie na drogi oddechowe (dlatego przechowuje się go w szklanych naczyniach). Cóż więc się dziwić, że usługi jubilera są cenione? Oczywiście temat związków chemicznych stosowanych w pracowniach złotniczych dopiero dotknęliśmy. W innych postach zajmiemy się kwestią poszczególnych związków.

Komentarze (0)
The Incomparable - trzeci co do wielkości diament na świecie
 Oceń wpis
   

   Co możemy wiedzieć o trzecim co do wielkości diamencie na świecie? Co nie co mogliśmy się już dowiedzieć z postu "10 największych diamentów na świecie". Ale co wiemy na temat jego historii?  

   Diament ten został znaleziony stosunkowo niedawno, bo w 1980 roku w Demokratycznej Republice Konga. Jeden z obywateli odkupił legalnie od kopalni MIBA hałdę kopalnianych odpadów i trzymał na swojej posesji. Jego siostrzenica, dokonała zdumiewającego, zapierającego dech w piersiach najwyższej klasy jubilerów i nie tylko odkrycia. Znalazła bryłę diamentu, która, jak się potem okazało pod względem wagi przewyższała nawet Wielką Gwiazdę Afryki.

   Niepozornie wyglądający diament chodził z rąk do rąk, aż trafił do diamentowej, afrykańskiej firmy De Beers. Potem został sprzedany jubilerowi Zale Corporation (Stany Zjednoczone). Obróbką diamentu zajął się specjalista w zakresie fasetowania diamentów - Marvin Samuels. Po czterech latach badań struktury diamentu stwierdzono, że lepiej będzie postawić na unikalny kształt brylantu i na jego jakość niż na wielkość. Jego waga wynosi więc 407.48 karatów.  Złoty stojak, w którym został osadzony diament wykonał jubiler Louis Glick. Diament w dalszym ciągu należy do Zale Corporation pomimo kilku prób sprzedaży (ostatnia cena, za którą można go było nabyć to bagatela 15 mln dolarów).

 

Komentarze (0)
Biżuria starożytnych Słowian
 Oceń wpis
   

Słowianie jest to najliczniejsza grupa w Europie. Należy do niej ludność Rosji, Ukrainy, Białorusi, Polski, Czech, Słowacji, Serbii, Chorwacji, Słowenii, Macedonii i Bułgarii. Jako taki wyklarowany początek kultury słowiańskiej datuje się na IV/V wiek naszej ery. Religijność Słowian była bezpośrednio związana z demonizmem oraz kultem przyrody - nic więc dziwnego, że przekonania te znalazły swoje odbicie w rozmaitych ozdobach, biżuterii.

Jedną z najczęściej znajdowanych odmian biżuterii to kabłączki skroniowe, wykonywane oczywiście ze złota, brązu, ołowiu lub srebra. Wśród biżuterii używanej w tej kulturze zaznacza się ogromna różnorodność. Bardzo modne były też naszyjniki z rozmaitych paciorków...

 

 

Komentarze (1)
10 największych diamentów na świecie
 Oceń wpis
   

Pasja jubilerska - diamenty. Film prezentuje dziesięć największych pod względem wagi diamentów na świecie. Warto obejrzeć :)

 

Na temat drugiego co do wielkości diamentu, już pisałem w tym poście: Gwiazda Afryki. O pozostałych sukcesywnie będę zamieszczał opisy w najbliższej przyszłości. Oczywiście znajdowano większe diamenty, tyle, że często musiały być one rozcięte ze względu na niemożliwość ich zastosowania w jubilerstwie ze względu na różne wady.

Komentarze (2)
Biżuteria Rene Lalique
 Oceń wpis
   

Niesamowita biżuteria tworzona przez artystę przełomu XIX i XX wieku. Pasja jubilerska w jego życiu miała zalążek w roku 1876, kiedy to w wieku szesnastu lat podjął naukę u jednego z paryskich jubilerów. Tworzył w stylu Art Nouveau - w jego najpiękniejszych biżuteryjnych dziełach przewijają się motywy przyrodnicze, a przede wszystkim owady. Jak większość prawdziwych artystów nie zwracał uwagi na koszt materiałów, z których wykonywał biżuterię - potrafił łączyć najcenniejsze na świecie kamienie typu diamenty, na przykład z aluminium :). Biżuterię, która wyszła z jego rąk można oglądać w Muzeum Fundacji Gulbenkiana w Lizbonie. Np.:

Biżuteria Rene Lalique

 

Biżuteria art nouveau

Biżuteria Rene Lalique

Komentarze (0)
Jubiler i rtęć
 Oceń wpis
   

Nie omówiliśmy jeszcze jednego metalu należącego do grupy metali szlachetnych, a mającego zastosowanie w produkcji biżuterii, czy innych wyrobów złotniczych - jest to rtęć.

Symbol chemiczny:   Hg

Gęstość:                   13,53 g/cm3

Temp. topnienia        -38,83 st. C.

Temp. wrzenia           356,90 st.C.

Rtęć stosuje się w pracowniach złotniczych nie tylko w termometrach :). Stosuje się ją przy pozłacaniu ogniowym oraz do ortęciowania przedmiotów wykonanych z mosiądzu.

Jak ogólnie jest wiadomo, rtęć jest jedynym metalem, który w normalnych warunkach występuje w stanie ciekłym. Bardzo ważną właściwością rtęci, jest rozpuszczanie innych metali za wyjątkiem żelaza, platyny, wolframu i molibdenu. Stosuje się więc ją przy wydobyciu złota lub srebra, gdy są one w złożach bardzo rozdrobnione. Topi się je w rtęci, a następnie z tak powstałego amalgamatu (związku rtęci z innym metalem) rtęć się odparowuje. Okazuje się, że jest ona bardzo szkodliwa, a ponieważ jest substancją dosyć lotną łatwo się może dostać do naszego organizmu drogą kropelkową. Aż strach pomyśleć, że w czasach starożytnych tlenek rtęci o barwie czerwonej używano jako szminki! Używano jej nawet jako zabawki!

Jubiler i jego praca - lutowanie
 Oceń wpis
   

   W poprzednim poście w kwestii zastosowania cyny w pracowni złotniczej wspomnieliśmy o lutowaniu. Faktycznie technika ta jest w złotnictwie praktycznie niezbędna. Na czym polega lutowanie?

W książce "Złotnictwo i probiernictwo" dr. Franciszka Zastawniaka napisano na ten temat tak:

"Łączenie z sobą dwóch kawałków metalu za pomocą trzeciego stopionego metalu nazywa się lutowaniem. Aby uzyskać trwałe złączenie metali, ten trzeci metal musi w miejscu lutowania stopić się z poprzednimi. Lut stanowi zazwyczaj pewien stop metali; można jednak również przeprowadzić lutowanie czystym metalem, np. żelazo lutować miedzią. metale, które nie dają się z sobą stopić, np. żelazo i srebro, nie mogą służyć dla siebie jako luty".

   Dobry lut musi odznaczać się konkretnymi cechami. Między innymi musi mieć niższą temperaturę topnienia niż metale, które ma ze sobą łączyć, musi rozpuszczać w sobie łączone metale oraz rzecz jasna powinien mieć taką samą barwę jak łączone metale i być ciągliwy i odporny na złamanie.

   W zależności od rodzaju wykorzystywanego lutu rozróżnia się dwa rodzaje lutowania: twarde (używa się lutu o wysokiej temp. topnienia) oraz miękkie (wykorzystuje się lut o możliwie najniższej temp. topnienia). Inne techniki łączenia metali wykorzystywane przez jubilerów to zgrzewanie oraz spawanie. W procesie lutowania niezbędna też jest lutówka - czyści ona lutowane powierzchnie oraz chroni je przed dostępem powietrze. Wyróżnia się lutówki stałe oraz płynne, ale o tym napiszę, w którymś z przyszłych postów.

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |