Zastosowanie palladu przy wyrobie biżuterii staje się w ostatnich coraz bardziej popularne. Czym jest to spowodowane? me
Symbol chem. Pd
Temp. topnienia 1552 stC
Temp. wrzenia 2940 stC
me
Zdjęcie zamieszczone dzięki uprzejmości: Jurii
Z palladu wytwarza się rozmaite wyroby złotnicze, takie jak bransolety, pierścionki czy obrączki ślubne. Ma zastosowanie także w produkcji katalizatorów samochodowych, w zegarmistrzostwie a nawet w protetyce.
Weź udział w ankiecie zatytułowanej: "w jakiej biżuterii gustujesz?". Wasze odpowiedzi pozwolą nam lepiej dopasować tematykę bloga do zainteresowań odwiedzających. Ankieta znajduje się w prawej kolumnie bloga pod modułem kategorii.
Życzymy jak najmilej spędzonego pierwszego tygodnia maja!
Jak powstaje wisiorek z topazem, wysadzany perłami? Film od początku do końca ukazuje misterną, czasochłonną pracę jubilera. Jak możemy przeczytać na wstępie, dzieło jubilera, które zapiera dech w piersiach nie musi być kosztowne - największe znaczenie ma poczucie piękna, styl i kunsztowne wykończenie.
Zobacz jak wygląda praca jubilera w Meksyku, Indiach i Argentynie.
1. Meksyk
Film prezentuje sposób wykonania tradycyjnej, indiańskiej biżuterii, a dokładnie kolczyków w kształcie półksiężyców.
2. Indie
3. Argentyna
Z kolei na tym filmie możemy zobaczyć wnętrze pracowni złotniczej w Argentynie. Niestety nie widać dobrze ostatecznego efektu pracy jubilera :(.
Jak pracuje jubiler w Egipcie, Grecji, Japonii oraz Rosji. Nawet jeśli nie zajmujesz się branżą jubilerską zawodowo, warto obejrzeć te ciekawe filmiki nagrane w różnych zakątkach naszej planety :).
1. Egipt.
Film szczegółowo ukazuje proces powstawania ozdoby wykonanej ze złota, począwszy od zebrania złotego złomu, a skończywszy na misternej pracy zdobniczej.
2. Grecja.
Odwiedzamy pracownię złotniczą na Cyprze. Zobaczysz jak powstają filigranowe zawieszki, czy kolczyki. Filmik ukazuje proces produkcji biżuterii od początku do końca, włącznie z przerwą na kawę :).
3. Japonia.
Jak powstaje srebrna obrączka.
4. Rosja.
Film zawiera wywiady z rosyjskimi jubilerami oraz wstawki z funkcjonowania ich pracowni.
W nawiązaniu do poprzedniego artykułu na temat pereł, zachęcam do obejrzenia poniższej prezentacji. Jest to piękny przykład współpracy człowieka z przyrodą. Film przedstawia proces poławiania pereł.
40 mln. dolarów za jedną perłę! Jedna z najdroższych pereł na świecie, o której mowa to Lao - tze. Została wyłowiona w 1934 roku na Filipinach. Inna wyjątkowa perła, sprzedana niedawno za ponad 11 mln dolarów to La Peregrina znaleziona już w XVI wieku. Faktycznie, perły to ekskluzywne klejnoty. Były wykorzystywane przez człowieka w tym celu od bardzo dawna - szczególnie ceniono je na bliskim wschodzie oraz w Azji.
Według ścisłej, międzynarodowej definicji perła jest to produkt naturalnego pochodzenia organicznego, powstały w płaszczu muszli perłopławu perłorodnego lub innego mięczaka. Proces powstawania perły jest niesamowity. Zostaje on zainicjowany, gdy do muszli perłopławu dostanie się drobne ciało obce, na przykład ziarnko piasku. Małża sukcesywnie oblewa go tzw. masą perłową. Tym sposobem małże hodowlane potrafią wytworzyć tak pożądaną przez jubilerów perłę w przeciągu nawet 1,5 roku!
Analizując skład chemiczny perły, możemy wyróżnić w niej wapń, węglan, substancję organiczną oraz wodę. Co ciekawe w przeciwieństwie do innych minerałów wykorzystywanych w jubilerstwie, perły są miękkie, czyli łatwo zniszczyć jej powierzchnię. Są one także bardzo podatne na działanie kwasów. Te wyjątkowe kamienie szlachetne występują w wielu kolorach, takich jak: białe, czarne, szare, brunatne, zielone, kremowe czy różowe. Na powierzchni perły może też występować wiele mieniących się kolorów, połysków i odcieni. Jak różny wygląd mogą mieć perły, widać na zamieszczonych poniżej zdjęciach:
Czarna perła. Zdjęcie zamieszczone dzięki uprzejmości: Mila Zinkova, na zasadach licencji GNU
Zdjęcie zamieszczone dzięki uprzejmości: Hannes Grobe/AWI, na zasadach licencji GNU
Zdjęcie zamieszczone dzięki uprzejmości: Hannes Grobe/AWI, na zasadach licencji GNU
Już w czasach starożytnych popularne było noszenie pamiątkowej biżuterii. W XIX wiecznej Anglii popularne stało się noszenie tego typu ozdób na znak żałoby. Taki klejnot kobiety nosiły zazwyczaj na czarnej wstędze zawieszonej na szyi. Chyba najczęściej stosowanym w tym celu kamieniem był gagat (odmiana węgla brunatnego). Ze względu na jego złoża w Wielkiej Brytanii (hrabstwo Yorkshire), powszechnie wykonywano z niego na przykład biżuterię żałobną:
Zdjęcie udostępnione na zasadach licencji GNU
Autor zdjęcia Detlef Thomas
Popularne były w tamtym okresie pamiątkowe brosze lub pierścienie w tzw. stylu REGARD (ang. szacunek, wzgląd). Klejnot składał się między innymi z ułożonych kolejno sześciu kamieni szlachetnych, których pierwsze litery nazw tworzyły tzw akrostych - ukryte słowo (ang.): ruby, emerald, garnet, amethyst, ruby, diamond. Na tych kamieniach czasem były dodatkowo wyryte kolejne litery danego słowa.
Kunsztownymi, jubilerskimi pamiątkami były też bardzo popularne w tamtych okresie medaliony. Choć znane były one już dużo wcześniej, w XIX wieku wiele medalionów było prawdziwymi, jubilerskimi dziełami sztuki. Medaliony zazwyczaj były wykonane z tombaku, złota lub srebra. Ich wierzch czasem emaliowano oraz wysadzano kamieniami szlachetnymi. W środku klejnotu przechowywano zazwyczaj miniaturkowy portret najbliższej osoby.
Zdjęcie udostępnione na zasadach licencji GNU
Autor zdjęcia César F. Madarnás
Aż do końca XVII wieku w Europie spożywano posiłki przy użyciu SAMYCH RĄK:). Aż trudno uwierzyć, prawda? Jedynym sztućcem używanym przy stole był nóż - miał on obsłużyć wszystkich jedzących :). Ponieważ posługiwano się nim nie tylko do krojenia, ale też do nadziewania i podawania sobie kęsów do ust miał on formę sztyletu. Oczywiście wraz z pojawieniem się na europejskich stołach innych sztućców takich jak łyżki, czy widelce, noże zaczęły zmieniać swoje przeznaczenie, a co za tym idzie także formę. Nie znaczy to oczywiście, że sztućce te nie zostały wynalezione wcześniej.
Na przykład widelce były wymieniane w spisie inwentarzy dosyć często, choć rzecz jasna ciężko jest obecnie ustalić jak dokładnie wyglądały. Najprawdopodobniej pierwsze egzemplarze były wyposażone w dwa zęby. Okres renesansu i baroku przyniósł rozkwit rzemiosła artystycznego także w obszarze stołowych zastaw. Kształt widelców oraz łyżek ciągle ewoluował. Ujednolicono wygląd poszczególnych sztućców, tak, aby stanowiły kunsztowne komplety. Na dworze króla Augusta III (1696 - 1763r.) według "Opisu obyczajów" Jerzego Kitowicza, zastawy stołowe były już dość popularne. Jeśli komuś uda się doczytać opis do końca to zachęcam :).
"Od połowy panowania Augusta III nastały talerze farfurowe, dalej porcelanowe, nareszcie cała służba stołowa składała się u wielkich panów z porcelany: wazy, serwisy, misy, półmiski, salaterki, talerze, solniczki, karafinki, trzonki nawet u nożów i widelców porcelanowe; ale że ta materia była natenczas droższa od srebra, a przy tym prędkiemu stłuczeniu podległa, przeto bardzo rzadko się z nią popisowano, chyba w dni bardzo uroczyste. Łyżki do jedzenia pospoliciej srebrne, po niektórych zaś dworach, niezbyt wykwintnych lub mniej dostatnich, albo u tych panów, którzy zwykli dawać otwarte stoły i którzy często nie znali swoich stołowników, na pośrodek stołu, gdzie mieścić się miały dystyngwowane osoby, kładziono łyżki srebrne i talerze takież albo za wprowadzoną modą farfurowe lub porcelanowe, po końcach zaś, do których tłoczył się, kto chciał i kto się mógł zmieścić, dawano łyżki blaszane lub cynowe i talerze takież. Nożów i widelców u wielu panów nie dawano po końcach stołu, trwał albowiem długo od początku panowania Augusta III zwyczaj, iż dworzanie i towarzystwo, a nawet wielu z szlachty domatorów nosili za pasem nóż, jedni z widelcami, drudzy bez widelców, inni zaś prócz noża za pasem z widelcami miewali uwiązaną u pasa srebrną, rogową lub drewnianą - z cisu, bukszpanu lub trzmielu wyrobioną - łyżkę w pokrowcu skórzanym, u niektórych srebrem haftowanym; przeto polo taka moda trwała, miano za dosyć pośrodek stołu opatrzyć łyżkami, nożami i widelcami, wiedząc, że ci, którzy zasiędą końce stołu, będą mieli swoje noże i łyżki na pańską pieczenią, barszcz i inne kawały. Jeżeli zaś który nie zastał u stołu łyżki gospodarskiej i swojej nie miał, pożyczał jeden u drugiego, skoro ten, rzadkie zjadłszy, do gęstego się zabrał, albo zrobił sobie łyżkę z skórki chlebowej, zatknąwszy ją na nóż, co nie było poczytane za żadne prostactwo w wieku wykwintnością francuską nie bardzo jeszcze zarażonym czyli też nie wypolerowanym."
Łyżka ze skórki chlebowej :). Fajnie to musiało wyglądać! Niestety zadowalających zdjęć zastaw stołowych z tamtego okresu, pomimo wielu starań nie znalazłem... Jeśli wiecie, gdzie takowe można znaleźć, to proszę o info w komentarzu...
Kolejne filmy prezentujące biżuterię ze starożytnej wyspy Kreta. Pierwszy film prezentuje sygnet, ukazany w poprzednim poście na zdjęciu.
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | | dalej |
Copyright © Money.pl